فردا صبح در Rotoroa محبوب من از خواب بیدار شدیم... از شادی در پوست نمی گنجیدم... از حدود یک سال و اندی پیش که برای شرکت در میتینگی از Rotoroa عبور کرده بودم، منتظر رسیدن این روز بودم...
مدتی پیش به طور اتفاقی ، به مکانی بی نظیر در نزدیکی های Rotoroa به عنوان یکی از ناب ترین دیدنی های جهان برخورده بودم و با تمام وجود خواسته بودم که آنجا را به چشم ببینیم... میدانستم که برای رفتن به آن مکان شگرف، ماشین لازم بود و نمیدانستم که چطور میتوانستیم بدون ماشین به آنجا برسیم... از خدا دیدنش را خواسته بودم و آنروز صبح کاملا اتفاقی در backpackerمان متوجه شدم که برای رفتن به آنجا شاتلی وجود دارد که به آسانی می توانستیم رزرو کنیم... خدا میداند، تنها خدا میداند که کم مانده بود از شادی فریاد بزنم... شاتل را رزرو کردیم و تنها 15 دقیقه منتظر آمدنش نشستیم... بیصبرانه انتظار می کشیدم...
شاتل که به دنبالمان آمد، راننده اش مردی مائوری بود که سال ها پیش در جنوب ایران مهندس نفت بوده است! پیشامد بسیار عجیبی بود! خیلی عجیب برای نیوزیلند، این جزیره بکر و دورافتاده و مائوری هایش، قبیله تنها... مرد گفت که در تمام سالهایی که به عنوان راننده شاتل کار کرده، هیچ ایرانی را به غیر از ما در اینجا ندیده بود...
رسیدن، انتظاری سخت بود... می دانستم که دریاچه های رنگارنگ انتظارم را می کشند... و من بی صبر بودم...
رسیدیم...
انگار می کردی که نقش آفرین طبیعت، نقش آفرینی اش را به اوج رسانده بود... انگار میکردی که به رخ می کشید آنچه را که در دوردست های اندیشه هیچ انسانی نیز حتی در قالب خیالی بس ناممکن نمی گنجید... انگار میکردی که خداوند نشسته بود پای تک تک آن دریاچه های جوشان و تمام رنگ هایش را و تک تک قلم موهایش را به ظرافت و دقتی بس شگرف برای خلق شاهکار خلقتش به کار گرفته بود... انگار میکردی که خداوند همانجا، درست از همانجا، عبور کرده بود...
آب، آبی نبود... سبز بود... نارنجی بود... قرمز بود... صورتی بود... آب، رنگین کمان بود...
نقاش طبیعت آنجا بود انگار... و اوست و تنها اوست که بس بزرگتر از آنست که ستایش شود...
پی نوشت: نام این مکان بی نظیر، Waiotapu geotermal wonderland هست و علت رنگارنگ بودن دریاچه ها، مواد معدنی گوناگون مانند سولفور، ارسنیک و ... می باشد.
No comments:
Post a Comment