صبح روز سوم با دوست ایتالیایی و ماشین سبز بانمکش زدیم بیرون. مقصد خاصی نداشتیم و خوش خوشان میرفتیم. ابتدا رسیدیم به جایی که در آن محل، در سال 1840، مائوری ها treaty of Waitangi را امضا کرده بودند و کشورشان را دو دستی به استعمار انگلیس تقدیم کرده بودند. به نظر من که خیلی جای بیخودی بود و یکی از دو جایی در سفر بود که اصلا برایم جالب توجه نبود! من اصلا آدم جاهای کسل کننده مثل همین که فقط محل امضای قرارداد بوده یا موزه ها و اینجور چیزهای حوصله سربر و پیرمردی نیستم! البته موزه کرایس چرچ را که در سفر roadtrip جزیره جنوبی دیده بودم خیلی دوست داشتم ولی آن هم کاملا استثنایی بود چون با مفهوم متداول و کسالت بار موزه فرسنگ ها فاصله داشت. خلاصه که از این جای از دید من به شدت کسالت آور زود دور شدیم و با ماشین به دل طبیعت رفتیم تا به یک آبشار کوچک رسیدیم.
پرنده دریایی ناهار طلایی رنگش را از داخل آبها شکار کرد و به بیرون آورد!
مدتی همان دور و بر قدم زدیم و زمان کوتاهی را هم لب ساحل گذراندیم تا اینکه بعدازظهر، دوست ایتالیایی ما را در اقامتگاهمان پیاده کرد و خودش در ادامه سفر به شمال رفت و ما هم بعد از کمی وقت گذرانی در اینجا، کنار پیانویی که گاهی توسط رهگذری نواخته میشد و کتابخانه رایگانی که من از آن یک کتاب انتخاب کردم؛ سوار اتوبوس شدیم تا چند ساعت بعد به آکلند برسیم و شب را آنجا بگذرانیم که فردا 7 صبح از آکلند به مقصد بعدی روانه شویم...
و اصل سفر از فردا صبح آغاز میشد...
No comments:
Post a Comment